Baz Luhrmann's The Great Gatsby

 

Knowing I'd be seeing it, Dj. G texted me just as I was walking out of the theater, "So was Gatsy great?" The only thing I could say at that moment was that "it was dizzying." Expected from Baz Luhrmann, who is best known for his outlandishly heavy-handed  movies such as Romeo & Juliet and Moulin Rouge, The Great Gatsby was no exception. 

The film is over-stylized with the golden glamour of Art Deco, sharp twist and turns in dialogue and action, volcanic city and party sequences. It is so in your face that it blinds you and makes the 3D effect feel completely unnecessary. I can't deny that the decadent art direction and costumes, explosive with color and energy, arrests and locks you in the movie. However, instead of concentrating on  montages and special-effects that he projects with the immature over-eagerness of a first-year film student, I wish that Luhrmann had focused more on the story-lines that are so complex and delicately layered in the book.

He neglects all his characters other than Gatsby, played by an irresistable Leonardo diCaprio, who does this mysterious character justice with his thoughtful portrayal, simultaneously representing the past's anchor and the future's wings. Nick Carraway, played by a hazy Tobey McGuire, his depth and love story cut out, falls completely flat next to him. A constantly mopey Carey Mulligan fails miserably to portray the confusing vivaciousness of Fitzgerald's mesmerizing Daisy, who is supposed to make you believe life is but a party in an attempt to camouflage her deep-rooted unhappiness. Tony Buchannan's sincere affection for Myrtyle Wilson remains merely a sexual one until the end. As a result of one-note direction and performance, the story inevitably remains one-dimensional.

The one factor that Luhrmann uses to his advantage is the key time period of the story. As it takes place in 1922, a year before the Great Depression, he transparently draws a dynamic parallel with New York's gluttonous market boom of the mid-2000, which made me wish the movie came out just a few of years earlier to really hti the point. Luhrmann's tool to achieve that parallel is the integration of contemporary music into the Jazz Age. Although done before by Sofia Coppola in the period piece Marie Antoinette, where the soundtrack consisted of the empty decadence of the 1980s, it still works.

Yet even with the slightly obvious yet somewhat interesting commentary on our time, the marvelous art direction and costumes, Leo's mature performance, and the fun music choices, the film is utterly shallow. Just like Tarantino did with  ''Django Unchained'',  if only Luhrmann had restrained his impulse to over-exaggerate, he could have captured the essence of Fitzgerald's classic tale of poor timing and lost love. Instead, he merely stays at the glittery surface like a party guest at Gatsby's, self-involved and clueless.

Filme gideceğimi bildiğinden, tam sinemadan çıkarken Dj. G mesaj attı, ''Gatsby muhteşem miydi hakkaten?'' diye. O an aklıma tek gelen, ''baş döndürücü'' demek oldu. Romeo & Juliet ve Moulin Rouge gibi çılgın ve ağır filmleriyle tanınan Baz Luhrmann'dan da ancak bu beklenirdi.  The Great Gatsby istisna olmamış.       

Altın  gibi göz kamaştırıcı Art Deco tarzı, diyalog ve aksiyondaki keskin dönüşleri, volkanik şehir ve parti çekimleri ile film aşırıya kaçarak insanı neredeyse kör ediyor ve 3D efektini tamamen anlamsız kılıyor. Renk ve enerjiyle patlayan sahne dekor ve  kostümlerin seyirciyi esir alıp filme kilitlediğini inkar edemem. Ancak keşke Luhrmann, film okumaya yeni başlamış bir üniversite öğrencisinin olgunlaşmamış hevesiyle, özel efekt ve montajlara verdiği odağı, kitabın kompleks ve narince katmanlı  hikayeye verseydi.
 

Karşı konulamaz Leonardo diCaprio'nun başarıyla canlandırdığı esrarengiz Gatsby dışındaki diğer bütün karakterler ihmal edilmiş. DiCaprio, hem geçmişin demiri, hem de geleceğin kanatlarını sembolize eden Gatsby'i etkileyici ve düşünceli oyunuyla yakalamış.  Karşılaştırıldığında, bulanık bir Tobey McGuire tarafından canlandırılan ve aşk hikayesi silinmiş Nick Carraway karakteri oldukça kısık kalıyor. Sürekli asık suratlı Carey Mulligan, Fitzgerald'ın içindeki derin  mutsuzluğu kamuflaj ederken, insanı kafa karıştırı büyüsüyle hayatın bir partiden ibaret olduğuna inandıran  Daisy'nin hayat dolu canlılığını sergilemekten tamamen yoksun bir performans gösteriş. Tony Buchannan karakterinin Myrtyle Wilson ile olan ilişkisi filmin sonuna kadar sadece cinsel bir seviyede tutulmuş. Sonuç itibariyle, tek nota yönetim ve oyunculukla, hikaye de ancak tek düzey kalabilmiş.

Bir gerçek var ki Luhrman, hikayenin geçtiği anahtar zaman dilimini avantajına kullanmış. Great Depression'dan bir yıl önce, 1922'de geçen konu, açık ve net bir şekilde 2000'lerin ortasında New York'un pisboğaz borsa patlaması ile dinamik bir paralel çiziyor. Keşke birkaç yıl önce vizyona girmiş olsaydı, bu noktayı tam gözünden vurması için. Yaptığı karşılaştırmayı sergilemek için kullandığı araç ise modern müziği Caz Çağı'yla kaynaştırması. Her ne kadar Sofia Coppola'nın tarihi filmi  Marie Antoinette'de boş savurganlığı 1980'lerin müziği ile ortaya koymuş olsa bile, taklit gene de işe yaramış.

Ancak, günümüzle ilgili az çok enteresan bu eleştiri, muhteşem sahne ve kostümler, Leo'nun olgun performansı, matrak müzik seçenekleriyle bile, film çok sığ kalıyor. Ah keşke Tarantino'nun ''Django Unchained'' filminde yaptığı gibi,  Luhrmann da aşırıya kaçma içgüdüsünü biraz dizginleyebilseydi, belki de Fitzgerald'ın kötü zamanlama ve kaybolmuş aşkı anlatan bu klasik öyküsünün özüne inebilirdi. Onun yerine, Gatsby'nin parti misafirlerinden biriymişcesine sadece pırıltılı yüzeyde kalabilmiş, kendini beğenmiş ve boş.

 

* 1) Poster via imdb 2) Poster via Visual.ly

Happy Friday Weekend Links Including The Great Gatsby

 

* Baz Luhrmann's new film The Great Gatsby opens up in theaters today. Cey and I have already secured our tickets. I still claim that Carey Mulligan would make a terrible Daisy Buchannan. We shall see tomorrow. For tickets, click here.

 

* How do I know Daisy Buchannan? I did my extended essay on The Great Gatsby, as it is one of my favorite novels by F. Scott Fitzgerald. I wouldn't mind renewing my copy of the book with this  golden Penguin edition.

 

* On Sunday is the long expected annual Chill-out Festival. Make sure to grab a good spot and be prepared to set up a nice picnic. For tickets, just click here.

 

* Next week will be busy with business dinners and conferences. Our annual cocktail party will be held at Muzede Changa, which I'm looking forward to.

* On thursday is the Art Opening titled Twins at Galerie Mana which might be worth checking out. Appropriate titled as I'll be going with one of the Koc Twins.  :)

 

* Another exhibition on display is the nostalgically staged photography by Nazif Topcuoglu at Galerie Nev.

 

* While at Taksim, I'm dying to check out the new hot spot Flamingo, a new venue from the creators of  Bird. Let's see if they are able to differentiate themselves from the "Turkish Italians" that we are so used to.

Wishing you all sunny week!

 

* Baz Luhrmann'ın yeni filmi new film The Great Gatsby bugün vizyona girdi. Cey ile biletlerimizi garantiye aldık bile. Ben hala Carey Mulligan'ın Daisy Buchannan karakterinde çok kötü olacağını iddia ediyroum. Yarın göreceğiz bakalım. Biletler için buraya tıklayın.

 

* Daisy Buchannan'ı nerden mi biliyorum? Lisede yıl sonu projemi F. Scott Fitzgerald'ın en sevdiğim romanlarından The Great Gatsby üzerine yapmıştım. Eski kitabımı altın pırıltılı  Penguin baskısıyla değiştirmek fena olmazdı.     

 

* Pazar günü her yıl olduğu gibi harika bir kadroyla Chill-out Fesitval var. İyi bir yer kapıp  piknik yapmaya hazırlıklı olur. Biletler için tıklayın.  

 

* Haftaya iş yemekleri ve konferanslarla dolu yoğun bir zaman beni bekliyor. Ama her yıl Muzede Changa'da yaptığımız kokteyl partimiz için sabırsızlanıyorum. 

 

* Perşembe günü Galerie Mana'da İkizler başlıklı bir sergi açılışı var. Çok anlamlı bir başlık çünkü Koç İkizler'inden biriyle gidiyor olacağım. :)

 

* Bir başka görmek istediğim sergi ise Galerie Nev'de nostaljik sahnelemeler yapan fotoğrafçı Nazif Topcuoglu.

 

* Hazır Taksim'deyken yeni hot spot Flamingo'ya gitmeyi çok istiyorum. Bird'un yaratıcılarının yeni mekanı. Bakalım alıştığımız ''Türkleştirilmiş İtalyan''lardan kendini ayırtedebilecek mi?
 
Hepinizi güneşli bir hafta diliyorum!

* 1) Photo via Crush Cul de Sac 2) Photo via This is Glamorous 3) Photo via Anthropologie

New York or Istanbul. A Common Challenge.

I was browsing through the Farmer's Market at Union Square on my last day in New York when I noticed one of the counters, a local vineyard having a wine tasting. The second I heard "This one is great for making Sangria!" I rushed over, waving my tail like an eager puppy. As I was contemplating how to pack a few in my suitcase, a girl asked to try one of the reds. I recognized the voice immediately and as I turned around, my curly-haired old friend and I were hugging. Coincidence at its sweetest!

We made our way to Tarallucci e Vino's for a catch-up coffee. During that little walk, we empathized over our indifference towards people we meet, a decline in passion and curiosity to our surroundings, and recent tendency to recline to our home life. Last time we had met, she was all sparkles, getting hit on left and right. Another friend of mine was trying to choose between two boys. And another dear friend thought he had found the love of his life. Fast forward to now and we are all lost in our "it's complicated" situations, bitter about the future and... well... bored.

I wonder about the causes behind this apparently continental dilemma. Are we all still in hibernation within the long rainy spring days? Are we really the mere puppets of the planets?  Have we consumed too much too fast in our impatient restless youth? Have we become slaves to our comfort zones? Or more frighteningly, have we become so bitter from our experiences that we have closed ourselves off to anything new, anticipating the certain disappointment?

When I met an old fling I hadn't seen in years, he asked me point blank, "What happened to you? You used to be up for anything!" At first this question rubbed me the wrong way and quickly I found myself under the tense flursocent light of the interrogation room with self-doubt. "Seriously," I thought? "What did happen to me?" I used to dance till dawn and go to brunch the next day with a booming energy. I was up for meeting-kissing-hanging out with anyone who slightly grabbed my interest. The traces of that resilience is still there, but I do miss having that old sparkle.

Yet, one quickly realizes the true nature of the comments made by people in an attempt to manipulate, and that comes from experience. Yes, I am not the old me because I'm older and wiser. I'm not the old me because it takes far more merit for someone to impress or intimidate me. I am not the old me because I know better than ever what matters to me. And this is good.

What is not good however is to tip over to the dark realm of cynicism, which is the real challenge... To realize that realism does not equal pessimism. You can either build a Chinese wall to create the illusion of defense and let it sneakily kill your spirit, or you can let life transform you. It's a delicate balance that can only be achieved by letting go. As one of my favorite authors suggests, " Be gentle with yourself... There is a lot to be said for pinning things to the earth so they don't follow us around. There is a lot to be said for laying them to rest."

As the warm flirty days of summer is approaching, I hope we all get into the spirit of a new season, ready to jump into exciting adventures and be as open as the blue skies smiling at us.

 New York'daki son günümde Union Square'deki Farmers Market'da dolanırken, lokal bir üzüm bağının şarap tadımını farkettim. ''Bu Sangria için ideal'' lafını duyar duymaz kuyruğunu sallayan heyecanlı bir köpek yavrusu gibi  hemen yanlarına gittim. Birkaç şişe alıp bavula nasıl sığdıracağımın hesabını yaparken, bir bayan kırmızılardan birini denemek istedi. Sesi hemen tanıdım ve birden kıvırcık saçlı arkadaşımla hasret gidererek sarılıyorduk. Tesadüfün en tatlısı.  

Tarallucci e Vino'ya kahve içmek için yürüdüğümüz o kısacık mesafede, son zamanlarda yeni tanıştığımız insanlara olan ilgisizliğimiz, etrafımıza duyduğumuz merak ve tutkunun azalması, ve son zamanlarda içsel ev hayatımıza çekildiğimiz hakkında birbirimizi yakından anlayıp dertleştik. Onu son gördüğümde pırıl pırıl parlıyordu, erkekler sağdan soldan ilgi yağdırırken. Başka bir arkadaşım iki kişi arasında seçim yapmaya çalışıyordu. Bir diğer sevgili dostum ise evleneceği insanı bulduğunu zannediyordu. Kaseti şimdiye sararsak, karışık durumların içinde kaybolmuş, gelecekle ilgili kötümser ve... yani... sıkılmış hallerdeyiz. 
 

Kıtasal görünen bu ikilemin neden kaynaklandığını düşünüyorum. Uzun yağmurlu bahar günleri bitmezken bir türlü, hala kış uykusundan uyanamadık mı acaba? Yoksa gezegenlerin kuklaları mıyız gerçekten? Sabırsız, yerinde duramaz gençliğimizde herşeyi çok mu hızlı tükettik? Ezberlediğimiz, rahat ettiğimiz rutinlerin esiri mi olduk farketmeden? Yoksa daha ürkütücü bir şekilde, eski deneyimlerimizden o kadar yandık ki, kesin dediğimiz hayak kırıklıklıklarını önleyelim derken kendimizi yeni olanaklara tamamen kapattık mı?

Yıllardır görmediğim eski bir flörtle buluştuğumda direkt, ''Başak sana n'oldu? Eskiden çok daha canlı, herşeyi yapmaya hazır bir halin vardı!'' deyince içerledim. Kendimi, bu soruyla ister istemez kendime duyduğum şüpheyle gergin florosan ışıklı sorgulama odasında buluverdim. ''Gerçekten de n'oldu bana?'' diye düşündüm. Sabahlara kadar dans edip ertesi sabah patlayan bir enerjiyle brunch'a giderdim. Az da olsa ilgimi çeken yeni tanıştığım insanlarla tanışıp-öpüşüp-takılırdım. Bu yönümün izleri hala var, ama o eski kıvılcımımı özlüyorum.

Ama gel gelelim, kısa bir süre içinde farkediyor insan, başkalarının manipüle etmek için söylediği lafların gerçek doğasını. Bu da ancak deneyimden gelebilir. Evet, eski ben değilim çünkü büyüdüm ve akıllandım. Eski ben değilim, çünkü bir insanın beni etkilemesi veya tedirgin etmesi için çok daha ertemli olması gerekiyor. Eski ben değilim çünkü benim için neyin gerçekten değerli olduğunun bilincindeyim. Ve bu iyi birşey.

 

İyi olmayan şey kinizmin karanlık diyarına düşmek, gerçek zorluk işte burada... Gerçekçi olmakla pesimist olmanın aynı şey olmadığını farketmek. Önünüzde iki seçenek var. Ya şevkinizi sinsice öldüren bir Çin Duvarı örüceksiniz defans ilüsyonu yaratsın diye, ya da hayatın sizi transform etmesine izin vereceksiniz. Sadece bırakabilmekle gerçekleşebilen, ince bir denge.  En sevdiğim yazarlardan birinin önerdiği gibi, ''Kendinize hoşgörülü olun... Sizi takip etmemeleri için toprağa eskileri saplamak gerek.''

Sıcak, flörtöz yaz günleri bize doğru yaklaşırken, umarım hepimiz yeni sezonun moduna girebiliriz, heyecanlı maceralara atlamaya hazır, bize gülümseyen mavi gökyüzü kadar açık.
 

* All Photos via Une Jeune Demoiselle 

Let's Have Ourselves a Picnic

 

Let's Have Ourselves a Picnic by new-ist-decor featuring a paper fedora

On a sweet weekend when the sun shines and the air smells like sand brought in from the Hamptons, when you can hear the green leaves brush against the gentle breeze, you'll feel the heart-beat of Central Park, as New Yorkers leisurely march towards it in their flip-flops, with their picnic baskets in their hands.

One of the major things that I miss from New York, a picnic is one of my favorite things to do in the summer. I know Istanbul is not a picnic friendly city, but even if it's the tiny backyard of a friend or even a large balcony, you can still put together a friendly picnic. Here are some of my favorites and must-haves: 

* Depending on how crowded you are, make sure to have blankets and/or throws and/or sheets  and/or pillows to spread around comfortably.  

* My ideal would be this portable radio, but a more practical way to have music at your picnic, is these bullhorn speakers, that weigh nothing but give out powerful sound. 

* Make sure everyone contributes with easy to eat, easy to carry nibbles. Tory Finch's "A Perfect Day for a Picnic" has wonderful thematic recipes. 

* To label the food, I'm loving these chalk labels from Crate & Barrel. 

* If you have a ready to go picnic basket, great! If not, I'm loving these lightweight, unbreakable melamine plates from Anthropologie. 

* Other than a good book, bring playing cards or travel backgammon for entertainment. Or perhaps you'd like to play good old badminton? 

* As an alternative to bubbly and wine, you can try this clever margarita set to add flavor to your spirits.

* To keep your drinks cold and fresh, you don't have to deal with messy melting ice. Just drop one of these whiskey stones in.

* Make sure to sunglasses, hat or sun block. 

I simply can't wait for the summer to throw a picnic party! 

Güneşin parladığı, havada Hamptons'lardan sürüklenen kumsal kokusu aldığınız, yeşil yaprakların uysalca kendisini yaz esintisine kaptırdığını duyabildiğiniz tatlı bir haftasonu, Central Park'ın kalp atışını duyabilirsiniz, New York'lular parmak arası terlikleriyle piknik sepetlerini parka doğru götürürken.  

Yazın piknik yapmaya bayılırım. New York'dan en çok özlediğim şeylerden biri. İstanbul bu konuda çok anlayışlı bir şehir değil. Ama bir arkadaşınız ufak arka bahçesi veya hatta geniş bir balkon bile olsa, kendinize bir piknik oluşturabilirsiniz. İşte birkaç favorim ve olmazsa olmazlar: 

* Kaç kişi olduğunuza bağlı olarak, rahatça yayılabilmek için herkesin birer battaniye, throw, çarşaf ve yastık getireceğinden emin olun.  

* İdealim bu taşınabilir radyo olurdu. Ama pikniğinizde müzik dinleyebilmenin çok daha pratik alternatifi, iPhone'unuz için bu klakson şeklindeki hoparlörler. Hiçbir ağırlığı yok, ama çıkardığı ses bir o kadar güçlü.  

* Herkes yemesi ve taşıması kolay atıştırmalıklar getirsin. Tory Finch'in "A Perfect Day for a Picnic" başlıklı yemek kitabı, sizlere harika tematik tarifler sunuyor.

* Yemeklerin ne olduğunu hatırlamak için Crate & Barrel'dan bu tebeşir etiketleri ideal.

* Herşeyi içinde bulunduran bir piknik sepetiniz varsa, süper! Ama yoksa, Anthropologie'nin bu hafif, kırılmaz, melamin tabaklarına bayıldım.  

* İyi birer kitap dışında, eğlence için yanınızda oyun kartları veya seyahat boyu tavla getirin.   Hatta eski tarz badminton'a ne dersiniz?

* Şampanya veya şarap dışında bir alternatif isterseniz, bu akıllı margaria üçlüsünü içkinize tatlandırmak için deneyebilirsiniz. 

* İçkileriniz taze ve soğuk tutmak için eriyen buzlarla uğraşmanıza gerek yok. Bu whiskey taşlarını kadehinize atmanız yeterli. 

* Yanınıza güneş gözlüğü, şapka veya güneş kremi almayı ihmal etmeyin. 

Piknik partisi vermek için yazın gelmesini iple çekiyorum! 

*  1) Photo via Une Jeune Demoiselle 2) Ensemble by NEW-IST

Best Brunch in New York

Having stayed in New York for only a week, I'm still missing and daydreaming about it like a silly girl in a long term relationship. So I decided to make this week's posts all about New York. Usually when my friends are going there for a visit, one of the first things that they ask me is where to go for brunch. The answer gets more complicated than they'd like as there are too many variables such as location and food preferences. To make my life easier, I decided to write the answer ready to go right here. Categorized by neighborhoods here are my favorites:

Bu sefer sadece bir hafta kaldığım için, hala New York'u özleyip hayaller kuruyorum sanki uzun mesafe bir ilişkide kendini bulan bir kız gibi. O yüzden bu hafta New York hakkında yazılar yazmaya karar verdim. Genelde arkadaşlarım gittiğinde ilk sordukları ''brunch için nereye gidelim?'' Ama cevabı tahmin edilenden daha komplike hale geliyor, o kadar yer ve yemek seçeneği var ki! Hayatı biraz kolaylaştırmak için, cevabı burada yazmaya karar verdim. Mahallelere göre kategorize edilmiş haliyle işte favorilerim:

TRIBECA: 

Locanda Verde: My friend Marianna had made me walk all the way from Financial District as I, jet-lagged, kept whining "Are we there yet? We could have been gone some place closer." As I was devouring the Hazelnut French Toast, I was thrilled that she had dragged me to go to this vivacious Italian. Other than the French Toast, the other must is the ricotta cheese with honey. Warning: It's addicting.

Locanda Verde: Arkadaşım Marianna beni taa Financial District'den jetlag halimle yürütmüştü, ben ''Geldik mi? Keşke daha yakın bir yere gitseydik'' diye söylenirken. Ama fındıklı French Toast'u hapur hupur yerken minnettardım beni bu renkli İtalyan'a sürüklediği için. Bir diğer olmazsa olmaz, ballı rikotta peyniri. Uyarı: Bağımlılık yaratıyor.

SOHO: 

Balthazar: I prefer going to wonderfully classic french bistro early week-days. I grab one of their copies of New York Times as I walk by the oak-lined bar, seafood displays on ice and marvelous cheese trays. I sit on one of the red booths and pick one of the fantastic egg dishes with difficulty, and read the paper along with the hums of classical music. If you go with a friend, don't skip on the overwhelmingly large and delicious bread basket straight from their own bakery.

Balthazar: Bu muhteşem klasik fransız bistroya hafta-içi erken saatlerde gitmeyi tercih ediyorum. New York Times'lardan birini elime alıyor, uzun meşe barı, buz üzerinde sergiledikleri deniz mahsülleri, ve enfes peynir tepsilerinin önünden yürüyerek, kırmızı koltuklardan birinde yerimi alıyorum. Zar zor yumurta yemeklerinden birini seçiyor ve gazeteyi hafifçe çalan klasik müzik eşliğinde okuyorum. Eğer bir arkadaşla giderseniz, kendi fırınlarından çıkan kocaman ve leziz ekmek sepetini alın mutlaka.

The Dutch: Located at a perfect corner on Sullivan, a cooler and younger alternative with a totally different ambiance, Locanda Verde's chef Andrew Carmellini's always-crowded hip new restaurant will get you pumped up for a day of shopping in Soho. From the nouveau American menu, I particularly love their fluff, hearty omelette that combines some of my favorites ingredients: oyster mushroom, asparagus and goat cheese. 

The Dutch: Bambaşka bir ambiansla daha genç ve cool bir alternatif. Locanda Verde'nin şefi Andrew Carmellini'nin her zaman kalabalık, leziz kokteyller sunan yeni restoranı sizi tüm gün Soho'da alışveriş yapmak için hazırlayacaktır. Nouveau Amerikan menüsünde bayıldığım, mantar, kuşkonmaz, keçi peyniri gibi sevdiğim malzemelerle doldurulmuş dinçlenştirici omleti.

WEST VILLAGE:

Market Table: Half store-half restaurant, I've always loved this friendly place with its sophisticated rustic cooking. Even on a rainy day of gloom, their open kitchen, large windows and high ceilings create a bright and fresh ambiance, their generous staff cheering you on.  From the seasonal American menu, my favorite is the Eggs Benedict.

Market Table: Yarı dükkan - yarı restoran, sofistike ve rustik yemekleriyle bu sevimli restoranı hep sevmişimdir. En yağmurlu ve kasvetli gün bile, açık mutfakları, geniş pencereleri ve yüksek tavanlarıyla parlak ve canlı bir ortam yaratır, cömert çalışanları sizi neşelendirir. Mevsimlik Amerikan menüsünden favorim Eggs Benedict.

EAST VILLAGE: 

Prune: One of the few restaurants I don't mind getting up early for. A line of hipsters and locals with coffee in their hands starts forming around 9:30. As this small and cute restaurant serves the best Bloody Mary I've ever had, it makes up for the wait. From the eclectic and phenomenal menu, I highly recommend the unpredictable stewed chickpeas and to share the Dutch-oven pancakes for dessert. 

Prune: Sabah erken kalkmaya itiraz ettirtmeyen nadir yerlerden biri. Saat 9:30'da oralı gençlerin ellerinde kahveleriyle sıra oluşturduğu bu ufacık tatlı restoran, hayatımda içtiğim en lezzetli Bloody Mary'i sunduğu için uzun beklemeleri telafi ediyor. Eklektik ve harika menüsünde sıradışı ağır ateşte pişen nohutu deneyin. Tatlı olarak da kalın tavada kocaman pancake'i paylaşın.

LOWER EAST SIDE: 

Clinton Street Baking Company: Speaking of pancakes, here is another small restaurant that keep patrons wait for long hours on weekends, but for a good reason. The pancakes are to die for. My preference is the banana-walnut over blueberry, and if you're getting something savory, make sure it comes with a freshly-baked biscuit. If you have a choice, try to go during week-days to this modest, diner-like restaurant. 

Clinton Street Baking Company: Hazır pancakes demişken, işte haftasonları müşterilerini uzun saatler bekleten bir başka yer daha, ama haklı bir sebebi var. Pancake'ler inanılmaz! Ceviz ve muzlu'yu yabanmersinliye tercih ediyorum ve tuzlu birşey seçerseniz, mutlaka yanında fırından yeni çıkmış biscuit olmasına dikkat edin. Eğer gidebilirseniz, bu mütevazi, diner tarzı restorana hafta içi gitmenizi tavsiye ederim.  

Freemans: At the end of a hidden alleyway, you'll find a place that feels more like a British hunting lodge, with geese and deers on the walls, vintage paintings and intimate dining rooms. I love coming to this warm gastro-pub Sunday afternoons, when the brunch rush has calmed down a bit. I love their savory dishes over sweet. Their burger is fantastic for hang-overs. 

Freemans: Dar bir geçidin sonunda saklı, duvarlarında asılı kaz ve geyik kafaları, antika tablolar ve sessiz yemek salonlarıyla, Amerikan diner'ından çok İngiliz avcı kulübesine gelmiş gibi hissedeceksiniz. Buraya brunch kalabalığı biraz dindikten sonra, geç akşamüstü gelmek hoşuma gidiyor. Tatlı yemeklerinden çok tuzlularını daha çok seviyorum. Burger'ları hang-over için ideal. 

MEATPACKING DISTRICT:

Pastis: I love the 1920s Paris. With its distressed mirrors, globe lights and newspaper racks, this cheerful bistro has re-created it for us. Another successful Keith McNally creation,  always bright and happy, it's one of those landmark places that I can count on to cheer me up. Feel free to order anything on the menu, and you'll be pleased. 

Pastis: 1920'ler Paris'e bayılıyorum. Eskitilmiş aynaları, kocaman küre ışıkları, gazete askılıklarıyla, bu neşeli Fransız bistro o zamanları bizim için yeniden yaratmış sanki. Bir başka başarılı Keith McNally kreasyonu, her zaman aydınlık ve canlı, bu klasik New York restoranına keyfimi yerine getirmesi için güvenebilirim.

UNION SQUARE:

ABC Kitchen: Eco-friendly restaurant that serves only from local suppliers is best known for its organic produce. Located at the mega interior design store ABC Carpet & Home, the decor is shabby chic country meets Scandinavian coolness. Small brunch menu is to the point and delicately balanced. Each item on it is absolutely superb. A fun fact: you can also purchase the lovely dinnerware and furniture. 

ABC Kitchen: Çevreyi koruyucu tutumuyla, her zaman yerli satıcılardan organik ürünler kullanmasıyla tanınıyor. Mega iç tasarım dükkanı ABC Carpet & Home dükkanında yer alan restoranın dekoru tatlı şık country ile İskandinav sadeliğini bir araya getiriyor. Ufak brunch menüsü tam kıvamında ve incelikle dengelenmiş. Menüdeki her şey enfes. İlginç bir bilgi: Güzel mi güzel porselenleri ve mobilyaları satın alabilirsiniz. 

Tarallucci e Vino: No tables available at ABC Kitchen? Worry no more. Just hop over a couple of blocks to this cozy Italian wine bar and grab yourself one of the best Italian coffee in town and get rid of your dissappointment with their divine pastries. Especially if you are in a hurry, this is the perfect quick stop for breakfast / brunch. Very Rome.

Tarallucci e Vino: ABC Kitchen'da masa bulamadınız mı? Üzülmeyin. Birkaç blok ötedeki tatlı ve sıcak İtalyan'a zıplayıp şehrin sunduğu en lezzeli İtalyan kahvelerinden birini içip, hayal kırıklığınızı nefis hamur işleriyle giderin. Özellikle aceleniz varsa, burası kahvaltı  / brunch için ideal bir yer. Tam Roma'lık.  

UPPER WESTSIDE:

Café Lalo: I visited my sister when she was going to Columbia University. I was sixteen and because she was studying for the New York bar exam at the time, I had all this free time to wonder around the Upper Westside. My favorite place was the colorful, nostalgic, pseudo European Café Lalo. I used to manage picking a dessert from over a hundred on the window display, and write letters to Queen Z, telling her, "Decided! When I grow up, I will live in New York." So despite the slow service, this cafe has a special place in my heart.

Café Lalo: Ablam Columbia Üniversitesi'ndeyken onu ziyaret etmiştim. 16 yaşındaydım ve kendisi New York bar sınavlarında hazırlandığında, Upper West Side'ı gezecek bol boş vaktim olurdu. En favori yerim renkli, nostaljik, eski Avrupa tarzıyla Café Lalo'ydu. Vitrindeki yüzü aşkın tatlıdan birini seçmeyi başarıp, Queen Z'ye mektuplar yazardım, ''Karar verdim! Büyüyünce New York'da yaşayacağım,'' diye. O yüzden, yavaş servisine rağmen buranın kalbimde özel bir yeri var.

UPPER EASTSIDE:

Café D'Alsace: Introduced to me by the local DJ. G, I immediately fell in love with their exquisitely colorful tiles, vintage seltzer bottles lined at the bar, and the old-fashioned posters on the walls. French menu with German influences, the front runner is their first-rate sausages. But feel free to order anything at this charming brassarie, you won't be dissappointed.

Café D'Alsace: Lokal DJ. G beni tanıştırdığında, nefis renkli fayansları, barda dizili antik seltzer şişeleri ve eski tarz posterleri gördüğüm anda bayıldım. Alman etkili Fransız menüsünde öne çıkan birinci sınıf sosisleri. Menüden canınız ne çekerse söyleyin, hayal kırıklığına uğramazsınız.  

I hope this inspires a visit. And please note that all these restaurants are also perfect for cocktails and dinner. Bon Appetite!

Umarım bir ziyaret ilham etmiştir. Unutmayın, bu restoranlar kokteyl ve akşam yemekleri için de harika. Afiyet olsun!

Happy Mother's Day Friday Links

 

 

Happy Friday everybody! I am back from New York, which has been a short but much needed visit. Hopefully I will be able to get rid of the jetlag over this weekend, which came as slowly as a leisurely turtle, and be able to enjoy all the festivities coming up this week.

 

* I think it was last Mother's day when my mother and I went to Mangerie for brunch on a beautiful day. After a stroll by the promenade, I took her to Bebek Hotel for our afternoon cocktails. Not the most glamorous, it is a trust-worthy establishment that offers a miraculous view, impeccable service, and the most delicious classic cocktails in the city.

 

* If you'd like to celebrate the special day at home but running out of ideas, Martha Stewart has plenty to offer from home-made crafts, gift-ideas and yummy recipes.

 

* No matter how old, if your mother doesn't have it already, my suggestion would be this wonderful book.

 

* If mom wasn't going to visit my grandmother's, I would celebrate a couple days early and take her to the Patricia Barber concert at Salon IKSV,  today or tomorrow night.

* Another idea is to celebrate a couple of days late, and take her to the opening of interior designer Serdar Gulgun Home Accessories collection at Assouline Bebek on Tuesday May 14th, from 4-8 pm.  

 

* While in Bebek, why not check out Kantin Take-Away Store that recently opened in Bebek. Oh those yummy salads, cookies and cakes...  

 

* Unfortunately, I had to  miss the opening of Melis Ağazat's exhibit titled 'The Grass Harp' yesterday. Regardless, I still got time until the 25th. Make sure to check it out at Pilevneli Project, along with Sezer Arici's '13:Superficial Poems'

 

* Because the week of the 20th will be over-flowing with conferences and work dinners, I'm contemplating a restful week this time. And yet, since I missed my entourage, I don't know, perhaps a get together at Unter might be in order. We shall see....

 

Wishing you and your moms a fabulous weekend and a wonderful week!

 

Herkese Mutlu Cumalar! Çok kısa ama çok da iyi gelen New York seyahatinden döndüm. Bir de keyif yapan bir kaplumbağa hızında gelen haftasonunda jetlag'imden de kurtulmuş olur, haftanın getireceği aksiyonlara kendim hazırlayabilirim.  

 

* Sanırım geçtiğimiz Anneler Günü'ydü, annemle güneşli hoş bir gün  Mangerie'ye gitmiştik brunch için. Sahil yolundaki yürüyüşümüzden sonra, onu Bebek Otel'ine akşamüstü kokteylimiz için götürmüştüm. En lüks mekanlardan olmasa da, burası benim için her zaman güvenilir, inanılmaz bir manzara sunan, mükemmel servis veren, ve şehrin en lezzetli klasik kokteyllerini hazırlayan yer olmuştur.   

 

* Eğer bu özel günü evde kutlamayı tercih ediyor ama ne yapacağınızı bilemiyorsanız, Martha Stewart'un önerdiği birçok fikirden faydalanabilirsiniz. Ev dekorasyonlarından tutun hediye fikirleri ve Anneler Günü menü ve tariflerine kadar.  

 

* Kaç yaşında olursa olsun, eğer annenizde yoksa, bu muhteşem kitabı hediye etmeniz tavsiye ederim.

 

* Eğer annem haftasonu anneannemi ziyaret etmiyor olsaydı, anneler gününü birkaç gün erken kutlar, ya bu akşam ya da yarın, onu  Salon IKSV'deki Patricia Barber konserine götürürdüm.

 

* Bir diğer fikir de, birkaç gün geç kutlayarak, 14 Mayıs salı Günü saat 16:00-20:00  Assouline Bebek'de iç mimar Serdar Gülgün'ün Ev Aksesuar koleksiyonunun açılışına götürmek olurdu.  

 

* Hazır Bebek'deyken, Kantin'in yeni açılan Take-Away dükkanına uğramak da fena bir fikir değil. Ah o leziz salatalar, kurabiyeler, kekler...

 

* Maalesef dün Melis Ağazat'ın ''Çimen Ezgisi' başlıklı sergi açılışını kaçırmak zorunda kaldım. Neyse ki 25'ine kadar vaktim var. Sezer Arıcı'nın ''13: Yüzeysel Şiirler''iyle beraber Pilevneli Project'de görün mutlaka.

 

* 20'si haftası iş konferansları ve yemekleriyle ile dopdolu yoğun bir hafta olacağından, gelecek haftayı nispeten sakin geçirme planlarındayım. Ama benim entourage'ı da çok özlediğim gene Unter'de toplanır mıyız acaba? Bakalım...

 

Sizlere ve annelerinize nefis bir haftasonu ve güzel bir hafta diliyorum...

 

* 1) Photo via Pretty Stuff 2) Photo via ys voice 3) Photo via We Heart It



New York Announcement

 

 

Hello sweets! I am happy to announce that I will be going to New York tomorrow. Although I'll be in Washington half the time, I am still excited to get a chance to visit my old home, catch-up with my friends and visit all the places that I've missed oh so much.

If you would like to follow the tricks I'll be up to, you can always find me on Twitter and / or Instagram.

Looking forward to seeing you all when I get back! But until then, New York New York!

Merhaba şekerler! Yarın New York'a gideceğimi büyük bir mutlulukla anons ediyorum! Her ne kadar haftanın yarısı Washington'da da geçecek olsa, eski evimi ziyaret edeceğim, arkadaşlarımla hasret gidereceğim ve özlediğim her yeri yeniden göreceğim için çok heyecanlıyım.

Eğer ne numaralar çevirdiğimi takip etmek isterseniz, beni her zaman Twitter  veyaInstagram'da bulabilirsiniz. Geri döndüğümde sizlerle yazışmak için sabırsızlıkla bekliyor olacağım. Ama şimdilik New York New York!

Dove Real Beauty Sketches: You are More Beautiful than You Think

I used to be one of those women who could not take a compliment. I always felt the urge to twist the sincerity of the compliment by giving it an ulterior motive.  "They're being polite." "They're trying not to hurt my feelings." "They want something from me." Sound familiar? After years of struggle on the battle-field with insecurity, we finally signed a war agreement. I agreed to call myself "petite" rather than a "dwarf". I agreed that my body was relatively slim and proportional but I reserved the right to call my thighs "fat." I agreed that I had beautiful eyes, but added a clause about the dark circles around them. No marble statues will be raised to represent my victory or anything for still... I am my worst critic. Just like the 96% of women worldwide. 

It is proven by this moving experiment by Dove and the FBI trained forensic artist Gil Zamora, that we are truly more beautiful than we think we are. Gil Zamora, who has more than 3000 criminal sketches in his portfolio, makes two different sketches of 7 women. With his back turned to his subjects, one sketch is drawn by the self-description of each woman. The second one is drawn by a stranger's description of the same woman. The difference is remarkable, sad and awakening. While the self-descriptions of the women led to sketches portraying someone completely different, the sketches drawn by the descriptions of the strangers were kinder and more importantly, far more accurate.

The details that we obsess over such as freckles, dark spots, fine lines, are not even noticed by the eyes of the others. Instead, they see something beautiful and alive as a whole. We can be so cruel to ourselves, and that over analytical criticism blurs our self-image which in the long run, damagingly effects every department of our lives.  I've always mistakenly thought it was a sign of strength to accept one's flaws. But the real courage is to be as gentle and friendly to ourselves as we are to others. 

So on this beautiful Friday, please look in the mirror, pay yourself a compliment, and accept it without a doubt. Here is the inspiring video. For the shorter version, just click here. 

Bir iltifatı bir türlü kabul edemeyen kadınlardandım. İltifatın samimiyetini evirip çevirme dürtüsüyle hep bir art niyet arardım. ''Kibarlık yapıyorlar.'' ''Duygularımı incitmemeye çalışıyorlar.'' ''Benden birşey istiyorlar.'' Kulağa tanıdık geliyor mu? Savaş alanlarında öz-güvensizlikle verdiğim uzun mücadelelerden sonra bir savaş anlaşması imzaladık kendisiyle. Kendimi ''cüce'' değil de ''petite''olarak nitelendireceğimi kabul ettim. Nispeten ince ve orantılı bir vücudum olduğunu kabul ettim ama üst bacaklarıma ''şişman'' deme hakkımı korudum. Güzel gözlerim olduğunu kabul ettim, ama göz altı morluklarım da olmasaydı diye bir madde ekledim. Zaferimi temsilen bir heykel kaldırılmasını beklemiyorum... çünkü aslında hala kendimin en kötü eleştirmeniyim, kadınların %96'sının olduğu gibi.

Dove ve FBI eğitimli adli ressam Gil Zamora'nın yaptığı dokunaklı bir deney, hepimizin düşündüğümüzden gerçekten çok daha güzel olduğunu kanıtlıyor. Portföyünde 3000'i aşkın sabıkalı skeçi olan Gil Zamora, 7 kadının iki farklı resmini çiziyor. Sırtı konuşanlara dönük, önce kadınların kendilerini tarif etmeleriyle bir skeç yaratıyor. Daha sonrasında bir yabancının aynı kadını tarif edişiyle ikinici bir tane hazırlıyor. Bu iki çizim arasında fark, etkileyici, üzücü ve bir o kadar da uyandırıcı. Kadınların kendilerini tarif etmeleriyle yaratılan çizimler sanki başkasına aitmiş gibiyken, yabancıların tarifiyle yaratılan çizimler ise çok daha nazik ve daha da önemlisi, çok daha gerçekçi. 

Bizim takıntı haline getirdiğimiz çiller, siyah noktalar, derin kırışıklar gibi detaylar, yabancıların gözünde farkedilmiyor bile. Onlar yerine çok daha bütün, güzel ve canlı birini görüyorlar. Kendimize o kadar acımasız olabiliyoruz ki, bu aşırı analitik eleştiriler kendi görüşümüzü bulanıklaştırıyor, ve uzun vadede hayatımızın her departmanına zarar verebiliyor. Ben, insanın kendi üretim hatalarını kabul etmesini, güçlü bir karakterin parçası olarak algılardım. Halbuki asıl cesaret, başkalarının bizde gördüğü güzelliğin farkına varabilmek ve başkalarına olduğumuz kadar kendimize de anlayışlı bir dost olabilmek.

O yüzden, bu güzel Cuma günü aynaya bakın, kendinize bir iltifat eden ve hiçbir şüphe duymadan o iltifatı kabul edin. Yukarıda bu deneyi anlatarak ilham veren video'yu seyredebilirsiniz. Daha kısa versiyonu için, buraya tıklayın.

* 1) Photo via This is Glamorous 4) Photo via Une Jeune Demoiselle